Teken jij voor risico’s die je niet kunt dragen?

Contracten worden complexer – en risicovoller

Waar contracten vroeger overzichtelijk waren, zijn ze vandaag de dag vaak juridisch zwaar en uitgebreid. Aansprakelijkheden worden breder geformuleerd, boetebepalingen scherper en verantwoordelijkheden verschuiven steeds vaker richting de leverancier. In de praktijk zien we dat organisaties regelmatig akkoord gaan met verplichtingen die ze niet kunnen nakomen, niet willen dragen of simpelweg niet kunnen verzekeren. Dat wordt vaak pas zichtbaar als er iets misgaat. En dan is het te laat om nog bij te sturen.

De risico’s die je niet direct ziet

Veel van die risico’s zitten verstopt in inkoopvoorwaarden van opdrachtgevers. Die zijn doorgaans niet geschreven vanuit jouw belang, maar vanuit risicobeperking voor de andere partij.

Denk bijvoorbeeld aan bepalingen zoals:

• aansprakelijkheid voor vrijwel alle schade, inclusief gevolgschade
• hoge boetes bij vertraging of tekortkomingen
• vrijwaring voor claims van derden
• overdracht van intellectueel eigendom
• verplichtingen die verder gaan dan wat verzekerbaar is

Op papier lijken dit soms standaardclausules. In de praktijk kunnen ze grote financiële gevolgen hebben.

Waar het vaak misgaat

Dat organisaties toch in deze valkuilen stappen, is zelden een bewuste keuze. Meestal zit het probleem ergens anders. Zo gaan veel ondernemers ervan uit dat hun eigen voorwaarden automatisch gelden zodra ze die meesturen met een offerte. Maar als de opdrachtgever zijn voorwaarden later of slimmer inzet, kunnen die alsnog leidend zijn. Ook zien we dat er wordt getekend voor aansprakelijkheden die buiten de dekking van de bestaande verzekeringen vallen. Zonder dat dit vooraf wordt gecontroleerd. En in veel organisaties ontbreekt een duidelijke structuur voor contractbeheer. Contracten worden ‘even snel’ ondertekend, zonder juridische of verzekeringscheck. De risico’s worden pas zichtbaar op het moment dat er een claim ontstaat.

Teken je hier eigenlijk wel bewust voor?

In veel organisaties gebeurt het nog steeds: een contract wordt ondertekend zonder dat iemand echt scherp de juiste vragen heeft gesteld. Niet uit onwil, maar omdat het proces er simpelweg niet op is ingericht.

Onderstaande vragen maken het verschil:

• Sluiten de verzekerde limieten in je polis daadwerkelijk aan op wat je contractueel toezegt?
• Ben je verzekerd voor alle aansprakelijkheidsrisico’s waarvoor je tekent ook de risico’s die impliciet worden opgelegd?
• Komt de omschrijving van je activiteiten in je verzekering overeen met wat je volgens het contract gaat uitvoeren?

Als je dit niet zeker weet, is de kans groot dat je tekent voor risico’s die je organisatie zelf moet dragen. Zonder dat je je daar op dat moment bewust van bent.

Contractmanagement en poliscontrole horen bij elkaar

Juist daarom is het essentieel om contractmanagement niet los te zien van je verzekeringen. Deze twee horen onlosmakelijk bij elkaar. Een contract bepaalt welke risico’s je accepteert. Je verzekeringspolis bepaalt welke risico’s zijn afgedekt. Als die twee niet op elkaar aansluiten, ontstaat er een gat. En precies daar zit het gevaar.

Voorkomen is beter dan herstellen

Goed contractmanagement hoeft niet ingewikkeld te zijn, maar vraagt wel om aandacht en structuur. Door contracten vooraf te toetsen zowel juridisch als verzekeringsmatig, voorkom je discussies, claims en financiële tegenvallers achteraf. Dat begint met bewustwording: niet elke bepaling is vrijblijvend en niet elk risico is verzekerbaar.

Zekerheid begint bij inzicht

Bij Schouten Zekerheid zien we dagelijks hoe belangrijk de samenhang is tussen contracten en verzekeringen. Door deze twee werelden met elkaar te verbinden, helpen we organisaties om grip te krijgen op hun risico’s, vóórdat ze zich voordoen.

Wil je weten of jouw contracten en verzekeringen goed op elkaar aansluiten? Neem dan contact op met je vaste accountmanager of stuur een e-mail naar info@schoutenzekerheid.nl. We denken graag met je mee.