Tijdens een project ontstaat er een probleem in de constructie. Het werk moet worden aangepast, er ontstaat schade of er dreigt schade te ontstaan en de planning komt onder druk te staan. Dan volgt al snel de vraag: waar ligt de oorzaak? Is het een ontwerpfout? Een uitvoeringsfout? Of schade die simpelweg tijdens het bouwproces is ontstaan?In de praktijk is dat onderscheid vaak niet scherp te maken. En juist daar begint het probleem.
Wat we in de praktijk veel zien, is dat verzekeringen als losse onderdelen zijn geregeld. Bijvoorbeeld:
een CAR-verzekering (Construction All Risk: een verzekering die schade tijdens de bouw zelf dekt)
een AVB-verzekering (Aansprakelijkheidsverzekering voor Bedrijven: voor schade aan derden waarvoor je aansprakelijk bent)
en soms een aanvullende dekking voor ontwerpaansprakelijkheid
Geregeld zijn deze verzekeringen bovendien door verschillende contractpartijen afgesloten — opdrachtgever, aannemer, onderaannemer of architect — ieder vanuit het eigen belang binnen het bouwproject. Op het moment dat er schade ontstaat, gaan die verschillen een rol spelen. Verzekeraars kijken ieder vanuit hun eigen polis en voorwaarden naar dezelfde situatie, maar komen niet altijd tot dezelfde conclusie. Zo ontstaat al snel een situatie waarin:
interpretaties verschillen
verantwoordelijkheden worden afgewogen
en partijen naar elkaar gaan wijzen
Niet uit onwil, maar omdat iedere polis en iedere verzekeraar zijn eigen kader hanteert.
Voor de aannemer betekent dit vooral één ding: onzekerheid. De schade is er al of dreigt. De druk vanuit het project neemt toe. En ondertussen is nog niet duidelijk wie wat oppakt. Dat kost tijd. Energie. En in sommige gevallen ook geld. Precies op het moment dat je juist snelheid en duidelijkheid nodig hebt.
De bouwsector is veranderd. Met contractvormen zoals UAV-GC (Uniforme Administratieve Voorwaarden voor Geïntegreerde Contracten: waarbij ontwerp en uitvoering vaker bij één partij liggen) en de komst van de Wkb (Wet kwaliteitsborging voor het bouwen: wetgeving die de verantwoordelijkheid van de aannemer vergroot) verschuift steeds meer verantwoordelijkheid richting de aannemer. Daardoor vervaagt de grens tussen ontwerp en uitvoering. En laat dat nu precies de grens zijn waarop polissen, voorwaarden en verzekeraars van elkaar verschillen.
De kern van de oplossing zit niet in méér verzekeren. De kern zit in samenhang. Samenhang tussen:
de verzekeraar (één partij die het geheel overziet)
de polis (één geïntegreerde oplossing in plaats van losse dekkingen)
de voorwaarden (één lijn in definities en dekking)
Bij Schouten Zekerheid zorgen we dat deze drie naadloos op elkaar aansluiten. Bij voorkeur brengen we dit onder bij één verzekeraar, met op elkaar afgestemde voorwaarden. Hierdoor ontstaat er geen grijs gebied tussen polissen. En belangrijker nog: geen discussie.
Het echte verschil merk je pas als het misgaat. Geen vertraging door afstemming tussen verzekeraars. Geen onduidelijkheid over definities of dekking.
Maar één duidelijk aanspreekpunt en een oplossing die werkt. Dat is wat samenhang in de praktijk betekent.
Veel bouwbedrijven ontdekken pas bij schade dat hun verzekeringen niet goed op elkaar aansluiten. Terwijl dat risico vaak al jaren aanwezig is. De vraag is dus niet alleen: ben ik verzekerd? Maar vooral: klopt het geheel?
Wil je zeker weten dat jouw verzekeringen niet naast elkaar bestaan, maar daadwerkelijk samenwerken? Doe de dekkingscheck en ontdek of jij risico loopt door dekkingsgaten in je verzekeringen.